Ayaan & Jamal: De Briefwisseling

Lieve Jamal,

Ik hoorde via-via dat je weer één van je befaamde woede-aanvallen kreeg, toen je mijn opinie-stuk in NRC-Handelsblad van afgelopen weekend las. Die woede verbaast me. Dat moslims uit alle lagen van de samenleving – en niet alleen de Nederlandse! – mij belagen, ben ik inmiddels gewend. Mijn publieke leven voltrekt zich nog altijd als een militaire operatie.

Maar ik kan niet begrijpen dat jij als overtuigd atheïst mij haat, maar ondertussen koppig begrip blijft tonen voor een religie die geen enkel begrip voor jouw standpunten toont. Tikkeltje naïef, lieve vriend.

Zoals ik al schreef in NRC: jij en je elite-vrienden maken onophoudelijk de fout om, ik citeer: “iedereen te demoniseren die vraagtekens zet bij de islam als verontrustende bron van afwijzing van de Nederlandse waarden door veel islamitische minderheden.” (Toegegeven, die zin rammelt een beetje, maar je begrijpt wat ik bedoel.)

De andere, misschien wel ergere fout die ik benoem, is dat mensen als jij zelf consequent verzuimen om adequaat in te gaan op de kwestie van de islam in Nederland. Nog een citaat: “In zaken van seksualiteit, geld en geweld hanteren tribale moslimsamenlevingen een collectieve aanpak, waarbij het gedrag van het individu wordt gereguleerd via een eeuwenoude code van eer en schaamte.”

De gruwelijke gevolgen daarvan willen jouw linkse oortjes blijkbaar niet horen.

Jamal – je publiceert later dit jaar een roman waarin je alles wat heilig is in de wereld tegen de schenen schopt – denk je dat je die mooie schrijverscarrière van je kunt voortzetten als straks de imams de dienst uitmaken in Nederland? Nee, Jamal, dat is geen waanbeeld. Niet als jij en de jouwen jullie gang gaan. Ik heb al eerder gezegd: we moeten de uitgangspunten laten varen van het oude paradigma “dat er vanuit gaat dat de Nederlandse cultuur zich zou moeten verbinden met de islam, om iets nieuws, dynamisch en prikkelends te ontwikkelen.” It ain’t gonna happen.

Wat moet er dan wel gebeuren? Ik heb het je al uitgelegd. Punt één: sluit zwarte scholen, en dwing witte scholen om hun deuren te openen voor moslims, zodat zij aan hen de Nederlandse waarden kunnen overbrengen. Dan moet je wel de groep van “islamitische en etnische organisaties, geleid door zelfbenoemde mannen en vrouwen” trotseren. Dat kan – “ook al is die zeer luidruchtig” – door eenvoudigweg hun subsidies stop te zetten.

Twee: dwing bedrijven die nu belangen hebben in moslimlanden – bijvoorbeeld in de olierijke Golfstaten – om hun afzetmarkt elders te zoeken. “In een mondialiserende wereld zijn de kansen legio.”

En drie: de gevestigde partijen (CDA, PvdA, VVD) die in de grote steden afhankelijk zijn van moslimstemmen, zullen een keuze moeten maken: “Of ze zien Geert Wilders (en nog meer kandidaten zoals hij) aan de macht komen, of ze houden zich aan hun Grote Overeenkomst om niet voor een stem te vechten, waarbij ze beloven de aanhangers van de sharia te beschermen en tegelijkertijd krokodillentranen plengen over de opkomst van het gewelddadige extremisme.”

Ik hoop dat ik het in deze brief beter heb uitgelegd dan in mijn stuk in NRC. Laat nog eens wat van je horen, Jamal, maar laat het een lieve brief zijn!

Veel liefs,
Ayaan Hirsi Ali

=

Dag Ayaan,

Meteen maar even voor de duidelijkheid: alles wat ik hieronder ga zeggen, is inhoudelijke kritiek op de onzin die je aandraagt. Vergeet dus alsjeblieft een keertje dat verrekte begrip ‘demoniseren’. Ik heb nog liever dat de moslims in Nederland de dienst uitmaken, dan dat ik in een vrijheidsstaat moet leven waar elke vorm van kritiek wordt afgedaan met dat modewoord uit het jaar onzes Heeren 2002. Demoniseren – ha!

Het is trouwens niet mijn intentie, Ayaan, om op de man te spelen – of vrouw, in dit geval – maar je maakt het me wel verschrikkelijk moeilijk. Want behalve dat stuk in NRC, konden we je afgelopen weekend ook bewonderen in de Volkskrant, en dat alles omdat je weer een nieuw boek uit hebt, Nomade, waar ik inmiddels in ben begonnen (dus je reclamestuntje-verpakt-als-opinie-artikel-in-NRC heeft gewerkt!). Met name in dat Volkskrantstuk en in je boek zien we de persoon Ayaan op de voorgrond treden: een vrouw die in een heel specifiek soort tribale ‘clan’ is opgegroeid, met eigen wetten en regels. En die specifieke clan stelt zij gelijk aan zo ongeveer de gehele mondiale moslimwereld.

Dat is min of meer hetzelfde als Jan Peter Balkenende – wat een verschrikking ik die kerel ook vind – op één lijn te stellen met de grijpgrage paters die de afgelopen decennia hun tengels niet van kleine jongetjes hebben kunnen afhouden – omdat het in beide gevallen toevallig om christenen gaat. Jij, Ayaan, doet echter precies dát: het exces representatief maken voor een uiterst heterogene (en grote!) groep mensen. Het is een pracht van een techniek, die een club inventieve Duitse marketing-jongens in de jaren dertig een enorme aanhang bezorgde. Ja, ik dacht: ik maak die vergelijking gewoon maar even, dan let je voortaan misschien wat beter op welke debatteertrucs je gebruikt.

En dan je huidige leven: bevriend met Amerikaanse miljardairs die feestjes voor je organiseren op het dak van peperdure hotels in Manhattan, permanent omringd door zware jongens met een zendertje in hun oor, overal aanbeden als een soort vrouwelijke Salman Rushdie... Het is treffend hoe je in het openingshoofdstuk van je boek beschrijft hoe je in een beveiligde auto door een migrantenwijk van Londen rijdt, nadat je net het sterfbed van je vader bezocht hebt. Je beschouwt de hoofddoekjes en burka’s op straat vanachter je geblindeerde ruit – en denkt dat je weet wat er in die mensen omgaat. Wat een treffend beeld, Ayaan!

De arrogantie die er uit dat beeld spreekt... De wereldvreemdheid! Je schrijft in de NRC – je citeert die onbevattelijke passage zelfs in je brief aan mij – over de ‘opkomst van het gewelddadige extremisme’. Welke opkomst heb je het over, Ayaan? In Nederland is één keer iemand door een radicale moslim gedood – Theo van Gogh (vanwege die larmoyante kutfilm die hij voor jou maakte). Is dat het dan? Eén aanslag van één persoon op één andere persoon? Er zijn in Nederland de afgelopen jaren waarschijnlijk méér mensen gestorven doordat de zorg te duur of niet-toereikend is – o, triomf van de marktwerking! Lijkt me iets om je meer zorgen over te maken dan over de islamisering van Nederland.

Over marktwerking gesproken: wat vinden je neo-conservatieve vriendjes bij het American Enterprise Institute er eigenlijk van dat jij bedrijven wilt dwingen om hun afzetmarkt buiten de moslimwereld te zoeken? Politieke dwang op bedrijven uitoefenen? Daar staan in Amerika lijfstraffen op, lieve schat. Laat ze het maar niet horen!

Het is tekenend voor je wereldvreemdheid dat je zwarte scholen wilt sluiten, in plaats van ervoor te zorgen dat daar degelijk onderwijs wordt gegeven. Lijkt me veel belangrijker dan dat blanke en zwarte kids onderling mengen. In het vrolijke New York waar jij je society-feestjes viert, wonen toch ook talloze etnische groepen van elkaar gescheiden? Chinatown, Little Italy, Harlem, Little India... Dus wat nou spreiding? Enfin, dat wist je natuurlijk allemaal niet, omdat die wijken te onveilig zijn voor jouw hoge standaarden om ze eens te bezoeken. Net zoals je waarschijnlijk nooit een hogeschool in Nederland van binnen gezien hebt. Toch? Anders had je wel geweten dat het met die segregatie in Nederland best meevalt.

Maar het ergste, Ayaan, is dat jij je nog altijd durft op te werpen als voorvechtster voor (moslim-)vrouwenrechten. Je bent het zelf misschien al vergeten, maar je hebt toch een aardig tijdje in de Tweede Kamer rondgehangen. En wat heb je in die tijd bereikt?

Er was die onluisterende uitzending van Nova, waarin jij je in een Blijf-van-mijn-lijf huis waagde om Submission aan een aantal mishandelde moslimvrouwen te tonen. Weet je nog? Vervelende herinnering, hè. Ze lustten je rauw! Je beledigde hun religie! Precies de vrouwen voor wie jij zei op te komen, voelden zich absoluut niet door jou vertegenwoordigd!

Je hebt het in je brief over “vraagtekens zetten bij de islam als verontrustende bron van afwijzing van de Nederlandse waarden door veel islamitische minderheden.” Vraagtekens? Was jij niet degene die de profeet Mohammed een perverse man noemde, Ayaan? Een pedofiel, zelfs? En je verdedigt Wilders: de man die de Koran met Mein Kampf vergelijkt. Noem je dat vraagtekens? Effectief, hoor! Het lijkt me dat je daar veel rust, gelijkheid en broederschap mee in een samenleving brengt.

En dan je voorstel om bij moslimmeisjes een jaarlijkse clitoris-check te verrichten. Hoe ziek is dát? En bovendien, opnieuw: hoe effectief? Als de clitoris weg is – wat ga je dan doen? Die kinderen bij hun ouders weghalen? Nou, dáár worden het zelfverzekerde, evenwichtige vrouwen van, later. Idioot!

Er kwam een hiphopnummer, de ‘Hirsi Ali Diss’, gemaakt door een stel puberende Marokkaantjes. ‘Met je dichtgenaaide snee / bij de VVD,’ rapten ze over je. Nee, dat is niet netjes. Jij diende een aanklacht in en de knapen kregen een taakstraf. Maar wat had je niet kunnen bereiken als je eens met ze was gaan praten? De discussie met die jochies aangaan – wat een verschil dat niet had kunnen maken, wat een indruk! Deed je niet. Bleef lekker veilig in je bunker zitten. Maar wel weer gratis publiciteit, dat dan weer wel.

De problemen die jij allemaal hebt aangekaart, Ayaan – ze zijn er. En er moeten oplossingen voor komen. Maar de verdeel-en-heers politiek die jij in je jaren als VVD-lid van de Tweede Kamer ten toon hebt gespreid, en die je nu nog eens dunnetjes over doet in wat gratuite pamfletjes om je beveiliging mee te financieren – die brengen daar geen verandering in. Daar is meer voor nodig. Allereerst respect. Want een bevolkingsgroep – hoezeer je het ook met hun ideologie oneens bent – die vernederd wordt, heeft weinig goesting om zich te voegen naar de wil van een losgeslagen schreeuwlelijk als jij.

Ayaan – je hebt gefaald. Als schrijfster, als opiniemaker, als moslimexpert en vooral als politica. Dat weten ze daar in de VS nog niet. Maar ze komen er hopelijk gauw genoeg achter.

Misschien moet je de overstap van autobio- en propagandaproza naar fictie eens maken? Je hebt fabuleringstalent genoeg, mevrouw Hirsi Magan. Nogmaals: veel succes met je verdere glansrijke carrière en houd alsjeblieft op mij en mijn landgenoten vanuit de VS te bestoken met je wereldvreemde prietpraat.

Achtend,
Jamal Ouariachi

=

Disclaimer: bovenstaande tekst is – uiteraard – fictie. Goddank is mij de kwelling van een briefwisseling met mevrouw Hirsi Ali in werkelijkheid bespaard gebleven.

De auteur.

De hobby's van onderontwikkeld rechts

De PVV wil af van subsidies voor de ‘linkse hobby’s’ kunst en cultuur. Op het eerste oog heeft de partij een punt: Nederlandse gemeenten geven alles bij elkaar 1,7 miljard euro uit aan kunst en cultuur, zo schrijft NRC Handelsblad afgelopen weekend (27/28 februari 2010). Geen gering bedrag in tijden van crisis. Op dezelfde pagina van de krant zegt de lijsttrekker van de PVV in Den Haag, Sietse Fritsma, dan ook: ‘Waarom zou Jan Modaal moeten meebetalen aan de hobby’s van de elite?’

Waarom? Misschien wel omdat de elite – waar ik mezelf als universitair opgeleide, linkse kunstminner maar even toe reken – omgekeerd ook fors meebetaalt aan de hobby’s van Jan Modaal? Denk op landelijk niveau alleen al aan het Koningshuis: van mij mogen ze het afschaffen, maar ik wil de vlaggetjeswapperende ‘onderlaag’ van de bevolking haar vrolijke hobby niet misgunnen. De publieke omroep wordt deels gesubsidieerd van belastinggeld, maar hoor je mij zeuren over Lingo? Of over de toetreding van de rechtse omroepen Powned en Wakker Nederland tot het publieke bestel? Welnee, ieder z’n meug. En om een ‘lokaal’ voorbeeld te noemen: heb ik gevraagd om de talloze proleten die half Amsterdam afbreken als ze naar een voetbalwedstrijd in de Arena gaan, onder zware begeleiding van een peperdure politiemacht? Nee, maar dat hoort nu eenmaal bij een grote stad: over de liefhebberijen van een ander moet je niet te moeilijk doen.

Bovenstaande voorbeelden zijn natuurlijk jij-bakken. Zo flauw wil ik eigenlijk niet zijn. Je kunt het ook constructief verwoorden. Want Jan Modaal is wel degelijk gebaat bij de hobby’s van de elite. Immers, bij hoeveel theaters vind je geen parkeerwachters, portiers, kaartverkopers, garderobemedewerkers en barpersoneel? En dat zijn dan nog de zichtbare arbeiders. Achter de schermen werken vrachtvervoerders, podiumknechten, administratief medewerkers, cateraars, visagisten, beveiligers, kappers en schoonmakers. Allemaal respectabele, betaalde banen voor mensen die niet per definitie hoog opgeleid zijn. Sietse Fritsma wil de afficheplakker zijn baantje toch niet ontzeggen?

Erger is misschien nog dat de PVV bijval krijgt van de VVD – die partij van stakkers die in het kielzog van Wilders graag een rechts graantje mee willen pikken. In het eerdergenoemde NRC-artikel wordt de VVD-lijsttrekker voor de gemeente Den Haag, Sander Dekker, geciteerd. Hij vindt bijvoorbeeld dat prijzen van entreekaartjes omhoog kunnen. Zijn argument? ‘Ik zie bezoekers van het Residentie Orkest eerst voor 200 euro eten en vervolgens 20 euro voor een kaartje betalen.’

Die observatie zal wel kloppen – maar je vraagt je wel af: wat deed Dekker in dat restaurant waar je 200 euro voor een hap vreten betaalt, met zijn wethouderssalaris waar de belastingbetaler voor moet kromliggen? Waarom stond hij niet, zoals ik pleeg te doen voorafgaand aan concertbezoek, een broodje falafel van 5 euro weg te werken in een groezelige toeristenstraat? Ik wil Dekker zijn gezonde avondmaal niet ontzeggen, maar als je entreeprijzen voor theaters en concertzalen laat stijgen, zorg je er helemáál voor dat alleen de happy few naar binnen kunnen. En dat zijn er misschien wel zo few, dat zelfs voor hen de theaters de deuren moeten sluiten – wegens gebrek aan publiek. Zal dat prijzige theaterrestaurant blij mee zijn, waar Dekkers zo graag zijn duiten uitgeeft...

Toch is misschien wel de belangrijkste reden waarom Jan Modaal elitaire hobby’s zou moeten toejuichen, dat hij er uiteindelijk zelf de culturele vruchten van plukt. Een artiest als André Rieu heeft dankzij zijn anti-elitaire houding een miljoenenpubliek bereikt – maar deze zoon van een dirigent had zijn talent misschien wel nooit kunnen ontwikkelen zonder een jeugd die voor een belangrijk deel in – gesubsidieerde – concertzalen werd doorgebracht. De bij het grote publiek tegenwoordig zo populaire actrice Carice van Houten kwam eerst op stoom in een tv-serie van de o zo links-elitaire VPRO, en vervolgens in het theater, voordat ze in 2001 bij Jan Modaal doorbrak met de film Minoes. Weer een andere hobby van de gewone burger is cabaret, een discipline die tot wasdom heeft kunnen komen in, jawel, het door de PVV en VVD zo verfoeide subsidie-theater. Het onvoorstelbaar populaire boek The Da Vinci Code had niet geschreven kunnen worden als er geen musea voor schone kunsten bestonden. Als het Haags Gemeentemuseum straks wegens een subsidiestop dicht moet, wie schrijft dan die briljante thriller over de Victory Boogie Woogie?

Nu zou je heel cynisch kunnen zeggen: wat kan het mij als Amsterdammer schelen wat de gemeenteraad in Den Haag uitspookt? Of in het bepaald niet als avant-gardistisch bekend staande Almere, waar de PVV eveneens de macht dreigt te grijpen? Maar als gemeenteraadsverkiezingen een graadmeter voor de landelijke politiek zijn, houd ik mijn hart vast. En als Jan Modaal verstandig is, doet hij hetzelfde. Of is dat soms te elitair, verstandig zijn?